Προς έναν άνθρωπο που πονάει, δεν υπάρχουν κατάλληλα λόγια, βοηθητικές αντιδράσεις και “σωστές” στάσεις συμπεριφοράς.
Δεν μπορείς να τον καταλάβεις αρκετά… Ούτε μπορείς να βιώσεις, αυτό που βιώνει.
Αν ψάξεις μέσα σου, θα δεις πως ίσως και να φοβάσαι να το βιώσεις…
Σίγουρα πάντως δεν μπορείς, όσο και αν τον ενσυναισθανεσαι!
Και δεν είναι αυτό κακό. Είναι μια αλήθεια.
Μόνο να προσπαθείς να είσαι εκεί!
Δίπλα του! Διακριτικά και χωρίς πολλά λόγια.
Να είσαι εκεί με αποδοχή και ησυχία!
Ίσως κάποιες φορές να νιώθεις αδύναμος. Λίγος. Κατώτερος των περιστάσεων…
Δεν είναι όμως έτσι…
Εσύ προσπάθησε μόνο να είσαι εκεί!!!
Αυτό είναι που μπορείς να προσφέρεις.
Και να είσαι σίγουρος, πως δεν είναι λίγο…
Σκέψου το αν θες και αντίστροφα…
Στον δικό σου βαθύ πόνο, τι θα μπορούσε να σε ανακουφίσει; Τι θα σου έδινε παρηγοριά;
Μάλλον τίποτα.
Τίποτα, πέρα από το να στέκουν πλάι σου όσοι αγαπάς και να προσεύχονται σιωπηλά μαζί σου… Να βρεις δύναμη και υπομονή…! ♥️
~ Εύη Παπαδάκη ~
• Σύμβουλος ψυχικής υγείας και Ψυχοθεραπεύτρια της Ν.D.l.
• Κοινωνιολόγος του Πανεπιστημίου Κρήτης
