<>
Οι λειτουργίες του πατέρα κατά πλειοψηφία είναι οι εξής:
1) Να είναι φροντιστής της γυναίκας του, όταν εκείνη μεγαλώνει το παιδί τους κατά το πρώτο έτος ζωής.
2) Να παρέχει και να συντηρεί ένα πλαίσιο ασφάλειας, όταν ξεκινάει να “γνωρίζει” και να σχετίζεται με τα μέλη της οικογένειας του.
3) Να βάζει εύκαμπτα όρια και να τα τηρεί.
Αυτά για να γίνουν χρειάζονται ωριμότητα…
Στην Ελλάδα όμως ο αντρικός πληθυσμός είναι εξαρτημένος από την εξαρτητική μάνα. Που ικανοποιεί τις περισσότερες ανάγκες της – αν όχι όλες- μέσα από τον γιο της!
Από την άλλη πλευρά ο γιος αυτός είναι απογοητευμένος από τον πατέρα, ο οποίος είναι πολύ συχνά ανύπαρκτος.
Οπότε ο γιος αυτός και άντρας δεν μπορεί συχνά να οριοθετήσει την συμπεριφορά του.
‼️ Το αποτέλεσμα είναι μια κοινωνία, η οποία στηρίζεται αποκλειστικά στην επιθυμία της ανικανοποιητης μητέρας!
Απέναντι στην οποία ο γιος θυμώνει και η κόρη νιώθει παραμελημένη.
Όσο για τον πατέρα, εκείνος συνήθως δουλεύει και έτσι απουσιάζει, όσο συμβαίνουν γεγονότα στο σπίτι του.
Που όταν τα μαθαίνει, τα βρίσκει αρκετές φορές αμελητέα ή όχι τόσο σοβαρά…
Κάποιοι νέοι γονείς βέβαια είναι πολύ πιο συνειδητοποιημένοι σήμερα. Έρχονται και ζητούν βοήθεια. Αναγνωρίζουν τα οικογενειακά τους προβλήματα και τα σχεσιακα.
Σίγουρα θέλει πολύ προσπάθεια για να γίνει κάτι τέτοιο συχνό φαινόμενο.
Λόγω του ότι η ελληνική οικογένεια είναι σε μεγάλο βαθμό προβληματική! Έχει πολλές προκαταλήψεις, πολλά στερεότυπα και αρκετή “μυστικοπάθεια”…
Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να μιλήσουν για το τι βιώνουν και για το τι νιώθουν. Επειδή δεν έχουν μάθει να εκφράζονται! Είναι παραδομένοι στην παθολογία που τούς δημιούργησε η οικογένεια, νομίζοντας πως ο “κόσμος” είναι η οικογένεια τους…
Το ευχάριστο είναι ότι τα πάντα αλλάζουν και τα πάντα βελτιώνονται! Αυτό που χρειάζεται είναι πίστη και πραγματική θέληση!
~ Εύη Παπαδάκη ~
• Ψυχοθεραπεύτρια και Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας της Ν.D.l.
• Κοινωνιολόγος του Πανεπιστημίου Κρήτης
