Όλοι μας κάποια στιγμή έχουμε συναντήσει παιδιά απόμακρα, θλιμμένα, σκεπτικα, εσωστρεφή ή μελαγχολικά… 😢
Παιδιά που προτιμούν τη σιωπή από την κουβέντα, την ησυχία από τη “φασαρία” και τη μοναξιά από την παρέα…
Παιδιά που τους αφαιρέθηκε το δικαίωμα στην παιδικοτητα λόγω κάποιων καταστάσεων..
❗ Αυτά τα πλασματάκια όμως φωνάζουν για αγάπη, στοργή και μια ζεστή αγκαλιά και ας είναι μέσα τους όλο φόβους και δάκρυα…
👉 Τις ψυχές αυτές καλούμαστε να τις αγκαλιάσουμε, να πάρουμε το “φορτίο” που κουβαλάνε, έστω και για μια στιγμή..
Να τους απλώσουμε το χέρι και να τα βγάλουμε από τη μοναξιά τους!
‼️ Αυτό οφείλουμε να το διδάξουμε και τα δικά μας παιδιά! Να γίνουν φίλοι τους, να μην τα παραμελούν, ούτε τα διώχνουν και σαφώς να μην τα κοροϊδεύουν! Μα να τα φωνάζουν “κοντά” τους όταν εκείνα απομακρύνονται…
Άλλωστε εκεί υπάρχει η ελπίδα για την αλλαγή αυτού του κόσμου! Στα παιδιά…! ♥️
~ Εύη Παπαδάκη ~
• Ψυχοθεραπεύτρια και Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας της N.D.l.
• Κοινωνιολόγος του Πανεπιστημίου Κρήτης
